Kotwa chemiczna to dwuskładnikowy system mocujący na bazie żywicy, który wiąże pręt gwintowany z podłożem na całej długości osadzenia. W przeciwieństwie do kołka rozporowego nie rozpiera materiału, dzięki czemu sprawdza się tam, gdzie liczy się wysoka nośność przy minimalnym naprężeniu podłoża – w pustaku, cegle drążonej czy popękanym betonie.
Kotwę chemiczną stosuje się wszędzie tam, gdzie potrzebne jest trwałe, nośne mocowanie w podłożu budowlanym: przy montażu balustrad, konstrukcji stalowych, regałów magazynowych, elementów fasad czy zbrojenia doczepianego do istniejącego betonu. Żywica wypełnia mikropory i nierówności otworu, tworząc połączenie na całej długości osadzenia pręta – stąd wyższa i bardziej przewidywalna nośność niż w przypadku mocowań czysto mechanicznych.
Kołek rozporowy mocuje się przez mechaniczne rozparcie tulei w otworze, co wywołuje naprężenia rozciągające w podłożu – w materiałach kruchych lub drążonych (np. w pustaku) grozi to pęknięciem. Kotwa chemiczna nie rozpiera podłoża: żywica wiąże się z nim na całej powierzchni otworu, dzięki czemu obciążenie rozkłada się równomiernie, a ryzyko uszkodzenia materiału jest znacznie mniejsze.
Kotwa chemiczna Boramax to dwuskładnikowy system kotwiący oparty na nienasyconej żywicy poliestrowej, wolnej od styrenu. To sprawdzone, uniwersalne rozwiązanie do zastosowań ogólnobudowlanych – na rynku spotyka się też systemy na bazie żywic winyloestrowych czy epoksydowych, o wyższej odporności chemicznej i mechanicznej, stosowane w bardziej wymagających zastosowaniach konstrukcyjnych. Produkt Boramax posiada Aprobatę Techniczną ETA (European Technical Assessment) i zgodnie z nią można go stosować w materiałach pełnych i perforowanych.
Zgodnie z kartą techniczną kotwa nadaje się do betonu, kamienia, drewna, cegły pełnej, pustaka, marmuru oraz cementu perforowanego. Przy podłożach drążonych i porowatych – jak pustak czy gazobeton – producenci systemów kotew chemicznych zalecają zwykle dodatkową tuleję siatkową, ograniczającą wypływ żywicy w puste przestrzenie; przed publikacją warto potwierdzić z działem technicznym Boramax, czy taki akcesorium jest dostępne w ofercie.
Montaż wymaga zwykłego pistoletu do silikonów i kilku kolejnych kroków: wywiercenia otworu o właściwej średnicy i głębokości, dokładnego rozdmuchania pyłu z otworu, wyczyszczenia go szczotką drucianą, ponownego rozdmuchania, a następnie aplikacji żywicy od dna otworu w stronę zewnętrzną i wprowadzenia pręta ruchem obrotowym. Dokładne oczyszczenie otworu z pyłu to najczęstsza przyczyna obniżonej nośności, gdy zostanie pominięte.
Czas urabialności żywicy zależy od temperatury podłoża: od około 3 minut przy 35°C do nawet 50 minut przy -10°C. Pełne utwardzenie trwa od 20 do 240 minut, w zależności od temperatury i wilgotności podłoża – im zimniej, tym dłużej trzeba odczekać przed obciążeniem kotwy. Dokładny czas dla konkretnych warunków zawsze podaje karta techniczna.
Producent podaje dwa zakresy temperatur eksploatacji: zakres I od -40°C do +40°C (długotrwale do +24°C) oraz zakres II od -40°C do +80°C (długotrwale do +50°C). Wybór zależy od warunków, w jakich będzie pracować zamocowanie po utwardzeniu.
Do najczęstszych błędów należą: niedokładne oczyszczenie otworu z pyłu wiertniczego, obciążenie kotwy przed upływem pełnego czasu utwardzania, aplikacja w niskiej temperaturze bez uwzględnienia wydłużonego czasu wiązania oraz pominięcie tulei siatkowej przy podłożach drążonych lub porowatych.
Czy kotwa chemiczna Boramax nadaje się do pustaka?
Tak – zgodnie z Aprobatą ETA produkt jest przeznaczony między innymi do pustaka i cegły pełnej, obok betonu, kamienia, drewna i marmuru.
Ile trzeba czekać przed obciążeniem kotwy?
Od 20 do 240 minut, zależnie od temperatury i wilgotności podłoża – dokładny czas dla konkretnych warunków podaje karta techniczna produktu.
Czy kotwa chemiczna Boramax działa w niskich temperaturach?
Tak, montaż jest możliwy nawet przy -10°C, choć wtedy czas urabialności wydłuża się do około 50 minut.
Czym różni się kotwa chemiczna od kołka rozporowego?
Kołek rozpiera podłoże mechanicznie, co w kruchych materiałach grozi pęknięciem, natomiast kotwa chemiczna wiąże się z podłożem na całej długości osadzenia dzięki żywicy, co daje wyższą i bardziej przewidywalną nośność.
